بلوط میراث یک فرهنگ! / معصومه رشیدی

بلوط میراث یک فرهنگ! / معصومه رشیدی

بلوط میراث یک فرهنگ! / معصومه رشیدی

پایگاه تحلیلی خبری پاوه پرس؛ این روزهای بسیار زیبا و رنگارنگ فصل برداشت انواع میوه های دلچسپ پاییزی می باشد.منطقه هورامان با ان طبیعت کم نظیرش بی نصیب نیست.یکی از این میوه های خوش طعم وخوش رنگ وبسیار مفید که اوازه اش تا دور دستها رسیده است انار می باشد .انارکه دیر زمانی است در برخی ازبخشها و روستاهای تابعه منبع درامد مهمی برای امرار معاش مردمانش بوده است.

این روزها به لطف سایتها وشبکه های اجتماعی ازبرگزاری مراسمات برداشت محصول اناروآیین های شکرگزاری دربرخی بخشها وروستاهای منطقه اورامانات با خبر شدیم.

این عادت پسندیده ی مردمان این دیاربوده است که همواره شکرگزار نعمت ها بوده اند و نا شکری برزبان نیاورده اند.البته این باردر قالب جشن های زیبایی بر گزار گردیده است .اشاره به این مسئله علاوه بر اهمیت ان بهانه ای بودبرای طرح مشکلی !!؟؟ به اسم جنگل بلوط .همان که ریه های زاگرس می نامندش.من عنوان مقاله را از سایتی دراینترنت به امانت گرفته ام که ان را بسیار با مفهوم ومناسب دانستم.

همانطورکه می دانیدن بلوط مهمترین گیاه جنگل های زاگرس می باشدوهمه زاگرس رابابلوطهای کهنش می شناسند. که در لابلای آنها گیاهانی از گونه های دیگر مثل بنه گلابی وحشی، زالزالک وگیاهان علفی دارویی رشد می کنند.شاید این جنگل ها ازنظر درامد زایی نقش چندان مهمی دراقتصاد خانواده های منطقه نداشته باشد . اما اهمیت زیست محیطی انها برای این دیار کمتراز دریاچه اورمیه برای منطقه غرب کشور نیست. البته دراین مطلب کوتاه مجال صحبت در مورد ان نیست.

این جنگل ها از طریق چند عامل عمده مورد تهدید قرار گرفته اند:

– عوامل غیرزنده وطبیعی از قبیل خشکسالی،اتش سوزی های طبیعی و…..–
– دخالتهای غیر عالمانه انسان مانند:قطع درختان جنگلی برای ایجاد زمین کشاورزی ،جاده سازی ،ویلاسازی ،مصارف سوختی وغیره
– هجوم انواع بند پایان به ویژه حشرات میوه خوار جوانه خوار وبرگ خوار،قارچها وسایر انگلها.که این مورد ارتباط مستقیم با کاهش بارندگی زمستان دارد.
– عدم نظارت صحیح دستگاهای ذیربط وخلاهای قانونی زیست محیطی

شاید بگویید هدف از عنوان کردن این بحث که کارشناسان هم از حل ان عاجز هستند چیست.وشاید از خود بپرسید حل این معضل چه ربطی به ما دارد.ویا اینکه چه کاری از دست ما بر می اید.

دوستان عزیز در مواردی حق با شماست کاری از دست ما شهروندان عادی بر نمی اید واین مربوط به سیاست گذاری جهانی وکشوری می باشد. اما در همه موارد اینگونه نیست. باتاملی درعوامل تهدید کننده پی خواهیم بردکه ما افراد عادی چه نقشی در این تخریب گسترده داشته ایم.

تمایل ندارم در مورد تاثیرات زیست محیطی این تخریب را بر اقلیم بیان کنم زیرا هرکسی می تواند با گردشی دراینترنت اطلاعات علمی لازمه را از مقالات علمی بدست بیاورد.از طرفی هدف نگارنده این است مطلب درنهایت سادگی البته با بن مایه علمی مطرح شود تا قابل استفاده برای همگان باشد. همانطورکه می دانیدبرای انجام هر خدمتی به ارگان ذیربط مراجعه کنید ممکن است مسئله نبودن بودجه وکافی نبودن امکانات را مطرح کنند که البته واقعیتی انکار نشدنی است.واضح است تخصیص یافتن بودجه برای هر کاری مستلزم صرف انرژِی وزمان ووقت فراوان است.ازطرفی به انتظار نشستن کاری عبس وبیهوده می باشدوکمکی به حل مشکل نمی کند.حال چه باید کرد؟

حال چه باید کرد که سرعت تخریب کاهش پیدا کند؟ چگونه می توان طبیعت را یاری کرد که خودش رابازسازی کند؟ آیا ما می توانیم دراین راه قدمی برداریم؟ در تمام کشورهای دنیا انجمن های زیست محیطی مردمی در این زمینه ها به کمک می آیند و آستین بالا می زنند.

خوشبختانه انجمن های زیست محیطی و افراد مستقل فعال فراوانی در دیارمان وجود دارند که می توانند با یک فراخوان عمومی واموزش ساده در محل، دوستداران طبیعت رابرای کاشت بلوط ودیگر گونه های مربوط به ان اقلیم به یاری بطلبند. حتی می توان از دانش آموزانی که علاقمند به کارهای زیست محیطی هستند دعوت به همکاری شود.که به نوعی به فرهنگ سازی در میان دانش آموزان وقشر جوان وتوسعه این فرهنگ صحیح می انجامد. البته لازم به تذکر است بانوان که من هم جزئ از انها می باشم باید قدم در این راه بگذارند.

خوشبختانه طبیعت بذر لازم را بدون کمتر توقعی ومتواضعانه دراختیارمان می گذارد. باجمع اوری بذر بلوط وسایردرختان ،که ریزش کرده اند بدون صرف هزینه مادی و با کندن چاله ای با عمق چند سانمتی متر می توان بذرها رادر دل خاک کاشت وابیاریش را به باران سپرد.با تکرار این کار زیبا درسالهای اتی تحت عنوان جشنواره بلوط هم جنگل احیا خواهد شد و هم یک سنت حسنه را برای فرزندانمان به ارث می گذاریم که از هر ارثی والاتر است..

من شما همشهری های عزیزم را به انجام این کار مثبت فرا می خوانم مطمئن باشید امکان پذیر است اگر بخواهیم. ضمنا برای انجام این کار شبکه های اجتماعی نقش بسیار مهمی می توانند داشته باشند. امیدوارم امید را جایگزین ناامیدی کنیم تا حیات برای همه موجودات استمرار داشته باشد.

معصومه رشیدی، دبیر بازنشسته زیست شناسی

 



بدون دیدگاه

نقد و بررسی

مهمترین اخبار